Psalm 139

Psalm 139 - teskt

Panie, przenikasz i znasz mnie,
Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję.
Z daleka przenikasz moje zamysły,
Ty widzisz moje działanie i mój spoczynek
i wszystkie moje drogi są Ci znane.
Choć jeszcze nie ma słowa na języku:
Ty, Panie, już znasz je w całości.
Ty ogarniasz mnie zewsząd
i kładziesz na mnie swą rękę.
Zbyt dziwna jest dla mnie Twa wiedza,
zbyt wzniosła: nie mogę jej pojąć.
Gdzież się oddalę przed Twoim duchem?
Gdzie ucieknę od Twego oblicza?
Gdy wstąpię do nieba, tam jesteś;
jesteś przy mnie, [gdy się w Szeolu położę.]
Gdybym przybrał skrzydła jutrzenki,
zamieszkał na krańcu morza:
tam również Twa ręka będzie mnie wiodła
i podtrzyma mię Twoja prawica.
Jeśli powiem: «Niech mię przynajmniej ciemności okryją
i noc mnie otoczy jak światło»:
sama ciemność nie będzie ciemna dla Ciebie,
a noc jak dzień zajaśnieje:
[mrok jest dla Ciebie jak światło].

Ty bowiem utworzyłeś moje ciało*,
Ty utkałeś mnie w łonie mej matki.
Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie,
godne podziwu są Twoje dzieła.
I dobrze znasz moją duszę,
nie tajna Ci moja istota,
[kiedy w ukryciu powstawałem,
utkany w głębi ziemi].
Oczy Twoje widziały me czyny
i wszystkie są spisane w Twej księdze;
dni określone zostały,
chociaż żaden z nich [jeszcze] nie nastał.

[Jak] nieocenione są dla mnie myśli Twe, Boże,
[jak jest ogromna ich ilość!]
Gdybym je przeliczył, więcej ich niż piasku;
gdybym doszedł do końca, jeszcze jestem z Tobą.
O Boże, obyś zgładził bezbożnego,
[niech krwawi mężowie idą precz ode mnie!
Oni przeciw Tobie zmawiają się podstępnie,
za nic mają Twoje myśli11.

Panie, czyż nie mam nienawidzić tych, co nienawidzą Ciebie,
oraz nie brzydzić się tymi, co przeciw Tobie powstają?
Nienawidzę ich pełnią nienawiści;
stali się moimi wrogami.]
Zbadaj mnie, Boże, i poznaj me serce;
doświadcz i poznaj moje troski1,
i zobacz, czy jestem na drodze [nieprawej],
a skieruj mnie na drogę odwieczną!


[] -> elementy pominięte

Psalm 139 - kontekst

Psalm 139 jest jednym z najbardziej osobistych i poruszających Psalmów Dawida. Opowiada o Bogu, który zna człowieka lepiej, niż on sam zna siebie. Nie ma miejsca, do którego można uciec przed Jego obecnością – ani wysokości nieba, ani głębin ziemi, ani najdalszych krańców świata. Ta wszechobecność nie jest jednak przedstawiona jako powód do lęku, lecz jako źródło bezpieczeństwa i pokoju.

Dawid przypomina, że każdy człowiek został stworzony z niezwykłą troską i zamysłem. Nawet wtedy, gdy wydaje się samotny lub niezauważony, pozostaje znany i kochany przez Boga. Psalm 139 zachęca również do szczerego spojrzenia w głąb własnego serca i zakończenia modlitwy prostą prośbą: „Przeniknij mnie, Boże, i poznaj moje serce”.