Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu,
wznośmy okrzyki na cześć [Skały naszego] zbawienia:
przystąpmy z dziękczynieniem przed Jego oblicze,
radośnie śpiewajmy Mu pieśni!
[Albowiem Pan jest wielkim Bogiem
i wielkim Królem ponad wszystkimi bogami]:
głębiny ziemi są w Jego ręku
i szczyty gór należą do Niego.
Morze jest Jego własnością: bo On [sam] je uczynił,
[i stały ląd ukształtowały Jego ręce.]
Wejdźcie, uwielbiajmy, padnijmy na twarze
i zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył.
Albowiem On jest naszym Bogiem,
a my ludem Jego pastwiska
[i owcami w Jego ręku.
Obyście usłyszeli dzisiaj głos Jego:
Nie zatwardzajcie serc waszych jak w Meriba,
jak na pustyni w dniu Massa5,
gdzie Mnie wasi przodkowie wystawiali na próbę
i doświadczali Mię, choć dzieło moje widzieli.
Tamto pokolenie budziło we Mnie wstręt przez lat czterdzieści,
i powiedziałem: «Są oni ludem o sercu zbłąkanym
i moich dróg nie znają».
Przeto przysiągłem w moim gniewie:
«Nie wejdą do [miejsca] mego odpoczynku».]
[] -> elementy pominięte
Psalm 95 - kontekst
Psalm 95 jest zaproszeniem do spotkania z Bogiem. Rozpoczyna się pełnym radości wezwaniem do uwielbienia Stwórcy, który jest Królem całego świata i Pasterzem swojego ludu. To Psalm przypominający, że prawdziwe uwielbienie rodzi się z uznania Bożej wielkości i wdzięczności za Jego nieustanną opiekę.
Jednak druga część Psalmu zmienia jego ton. Pojawia się wezwanie: „Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych”. To przypomnienie wydarzeń z wędrówki Izraela przez pustynię, kiedy brak zaufania oddalił ludzi od Boga. Psalm 95 zachęca, by nie powielać tych błędów i każdego dnia na nowo odpowiadać na Boże zaproszenie z otwartym sercem.